من محمد رحیمی هستم، من در افغانستان بزرگ شدم، جایی که نبود حاکمیت قانون، ادارۀ مؤثر، دموکراسی، آزادی و وجود جنگ‌های داخلی میان قبایل و احزاب سیاسی باعث ایجاد یک محیط سیاسی و اقتصادی ویرانگر شد. با یادآوری دوران کودکی‌ام، نبود کار، تجارت و بازرگانی مردم را مجبور به مهاجرت به کشورهای خارجی می‌کرد. علاوه بر این، سیستم‌های غیررسمی یا سنتی مجازات تنها روش حل اختلافات حقوقی و جنایی شد و قاضیان اکثراً رهبران محلی و قبیله‌ای بی‌سواد بودند که تصمیمات‌شان در نهایت به قانون کشور تبدیل می‌شد. همراه با خطرات زندگی در یک محیط ناامن، این سیستم‌های وحشتناک باعث شد که به این فکر کنم که چگونه افغان‌ها می‌توانند این سیستم غیرانسانی را تغییر دهند

با در نظر گرفتن محیط آشفته و نیاز مبرم به اصلاحات، من وارد دانشکدۀ حقوق دانشگاه هرات شدم، زیرا می‌خواستم بخشی از یک راه‌حل بلندمدت باشم. در طول سال آخر تحصیل در دانشکدۀ حقوق، من در بنیاد حقوقی بین‌المللی افغانستان کارآموزی کردم. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکدۀ حقوق در سال ۲۰۰۸، من یک سازمان غیرانتفاعی به نام «انجمن جوانان و دانشجویان» را تأسیس کردم که در آن تلاش کردم زندگی دیگر دانشجویان افغان را از طریق سمینارهای مدنی، کنفرانس‌ها و مراکز آموزشی بهبود بخشم.

یک سال بعد، در سال ۲۰۰۹، من در برنامه معتبر بورسیۀ مجلس ملی پذیرفته شدم. این برنامه توسط مجلس ملی افغانستان با کمک USAID ایجاد شده بود. این فرصت به من اجازه داد تا با قانون‌گذاران و کمیسیون قانون‌گذاری به طور نزدیک کار کنم. پس از اتمام برنامه بورسیه، من توسط ارتش ایالات متحده به عنوان یک وکیل و متحد دولت ایالات متحده استخدام شدم. در ابتدا احساس کردم که رویایم به حقیقت پیوسته است - که من به کشورم در بازسازی کمک خواهم کرد. در عوض، این رویا فرو ریخت. آنچه را که من دموکراسی و عدالت می‌پنداشتم، تبدیل به بی‌اعتمادی و سوءتفاهم بین ارتش ایالات متحده و مردم افغانستان شد. من تماس‌ها و نامه‌های تهدیدآمیز از دشمن دریافت می‌کردم. من نمی‌توانم آن روزها و شب‌ها را فراموش کنم. با این حال، من هرگز از رویایم دست نکشیدم. من یک مأموریت داشتم - بهبود حاکمیت قانون در افغانستان، و پیشرفت، هرچند بسیار کند و دشوار، چیزی بود که من باید همواره برای آن تلاش می‌کردم. من به کار خود به عنوان رئیس ستاد والی و سپس معاون والی ادامه دادم و پس از چنین شروع پرتلاطمی در کار حقوقی‌ام، ویزای ایالات متحده را دریافت کردم.

شور و اشتیاق من برای خدمت به مردم و مبارزه برای صلح، حقوق بشر و دموکراسی در طول اقامتم در ایالات متحده تنها افزایش یافت. با این حال، این انتقال آسان نبود. من با تبعیض به دلیل نام، مذهب و قومیت مواجه شدم. یادم می‌آید که ترسیده و سردرگم بودم - من به ایالات متحده آمدم تا از تهدیدات و ناامنی فرار کنم - اما حتی در اینجا نیز من بی‌احترامی و ناامنی را احساس می‌کردم.

زندگی زمانی شروع به تغییر به سمت بهتر کرد که من تحصیلات حقوقی خود را در مدرسۀ حقوق مک‌جورج در ساکرامنتو ادامه دادم. من چیزهای زیادی در مک‌جورج یاد گرفتم، که یک محیط متنوع پر از دانشجویان ماهر و با استعداد از سراسر جهان است. من توانستم با افراد از نژادها و قومیت‌های مختلف ملاقات کنم. از طریق مک‌جورج، من دانش و تجربه حقوقی خود را گسترش دادم و حتی در مجلس قانون‌گذاری ایالت کالیفرنیا کارآموزی کردم. مهم‌تر از همه، صدای من به عنوان یک مهاجر قوی‌تر شد. با تشکر از سختی‌هایی که در زندگی‌ام با آنها مواجه شدم، اکنون من در ادامه حرفه‌ام در زمینۀ عدالت اجتماعی برای ترویج تغییر و برابری اعتماد بیشتری دارم. من به مبارزه برای آنچه که به آن ایمان دارم ادامه خواهم داد. اکنون من با افتخار می‌توانم بگویم که به طور مثبت به جامعه کمک می‌کنم. به همه کسانی که در جهان برای بهبود عدالت اجتماعی و حاکمیت قانون کار می‌کنند، بیایید به مبارزه ادامه دهیم.

او «انجمن جوانان و دانشجویان» را تأسیس کرد و در برنامه بورسیۀ شورای ملی شرکت کرد و همچنین به عنوان مشاور حقوقی ارتش ایالات متحده کار کرد. تحقیقات فعلی او بر عدالت اجتماعی، حقوق بشر و نقش مهاجران در شکل‌دهی به حقوق بین‌الملل متمرکز است.

من آرش عزیززاده هستم، نِوِیسَنده، عکاس، سازمان‌دهندۀ اجتماعی و بنیان‌گذار مشترک ADEP و AFBT. من در مورد مهاجرت، هویت و عدالت اجتماعی در روزنامه‌های بزرگ بین‌المللی می‌نویسم.

و باز هم، من یک نِوِیسَنده، عکاس، رویاپرداز و سازمان‌دهندۀ اجتماعی هستم که هم در لس‌آنجلس و هم در نیویورک زندگی می‌کنم. به عنوان یک مهاجر و پسر پناهندگان افغان، من عمیقاً به رهایی جمعی و ساختن جوامع متعهد هستم. در سال ۲۰۱۶، من «دیاسپورای افغان برای برابری و پیشرفت» (ADEP) را تأسیس کردم که برای ارتقاء و توانمندسازی کسانی که در جامعۀ افغان-آمریکایی ما تغییر ایجاد می‌کنند، ایجاد شد. زمانی که دولت ترامپ مذاکرات خروج نیروها از افغانستان را اعلام کرد، من تلاش‌های حمایتی را رهبری کردم تا اطمینان حاصل کنم که زنان افغان پشت میز مذاکره حضور دارند.

قبل از خروج نیروهای ایالات متحده از افغانستان، من ابتکار «افغان‌ها برای فردای بهتر» (AFBT) را راه‌اندازی کردم که بر هماهنگی تخلیه و واکنش سریع متمرکز بود. امروز، من عملیات روزانه را به عنوان مدیر اجرایی AFBT رهبری می‌کنم و تلاش می‌کنم تا زندگی افغان‌ها را از طریق سازمان‌دهی در سطح محلی، درمان جمعی و ساختن جنبش برای فردای بهتر تغییر دهم تا اطمینان حاصل کنم که افغان‌ها زندگی شایسته‌ای دارند. من همچنین عضو هیئت مدیرۀ جامعۀ فرهنگی افغان در مینیاپولیس، مینه‌سوتا هستم.

من برای نیویورک تایمز، نیوزویک نوشته‌ام و کارهای من در لس‌آنجلس تایمز، تایم مگزین، رادیو ملی عمومی (NPR)، واشنگتن پست و همچنین وایس نیوز منتشر شده است. شما می‌توانید مرا در مورد خطرات هوش مصنوعی و جنگ پهپادها در مستند جدید نتفلیکس «ناشناخته: روبات‌های قاتل» ببینید. در سال ۲۰۲۳، من به عنوان همکار برنامه Rockwood «رهبری از درون به بیرون» انتخاب شدم. در سال ۲۰۲۴، من همکار مرکز رهبری در مهاجرت بودم.

در گذشته، من به عنوان یک روزنامه‌نگار، داستان‌های جوامع به حاشیه رانده شده در سراسر ایالات متحده را روایت و مستندسازی کرده‌ام. به عنوان یک فیلم‌ساز و عکاس، من موزیک ویدیوها، فیلم‌های کوتاه و جنبش‌های اعتراضی تاریخی از اشغال وال‌استریت تا جان سیاه‌پوستان اهمیت دارد را فیلمبرداری کرده‌ام.

سپوژمئی ناصری من یک مهاجر نسل اول هستم که به شدت از رنجی که مهاجران جدا شده از خانواده‌هایشان متحمل می‌شوند، آگاه هستم. تجربۀ شخصی من به من درک عمیقی از چالش‌هایی که مشتریانم با آنها روبرو هستند و این که فرآیند مهاجرت آمریکا چقدر می‌تواند پیچیده و از نظر احساسی طاقت‌فرسا باشد، می‌دهد. من شرکت حقوقی «سپوژمئی ناصری» را در سال ۲۰۱۱ تأسیس کردم تا خدمات حقوقی مهاجرتی شخصی‌سازی شده و دلسوزانه‌ای را که مشتریانم شایستۀ آن هستند، ارائه دهم.

من مدرک لیسانس خود را در علوم سیاسی از دانشگاه کالیفرنیا در دیویس در سال ۱۹۹۸ و مدرک دکترای حقوق خود را از دانشکدۀ حقوق دانشگاه گلدن گیت در سال ۲۰۰۳ دریافت کردم. من عضو کانون وکلای ایالت کالیفرنیا هستم و مجوز فعالیت در دیوان عالی کالیفرنیا و دادگاه منطقهای ایالات متحده برای ناحیۀ شمالی کالیفرنیا را دارم.

من در حال حاضر به طور انحصاری در حقوق مهاجرت تخصص دارم و عضو فعال انجمن وکلای مهاجرت آمریکا هستم. من تجربۀ گسترده‌ای در نمایندگی از مشتریان در پرونده‌های مهاجرت خانوادگی در ادارۀ شهروندی و مهاجرت ایالات متحده، پرونده‌های پیچیدۀ اخراج در دادگاه مهاجرت فدرال و سفارت‌های ایالات متحده در سراسر جهان دارم.

تجربۀ منحصر به فرد مهاجرتی من، مشارکت در جامعه و عضویتم نشان‌دهندۀ تعهد و فداکاری برجستۀ من به مشتریانم است. علاوه بر فعالیت حرفه‌ای، من به عنوان وکیل pro bono در کلینیک مهاجرت دانشکدۀ حقوق دانشگاه کالیفرنیا در دیویس کار کرده‌ام. من به مهاجران بازداشت شده نمایندگی حقوقی در برابر ادارۀ اجرایی بررسی‌های مهاجرت ارائه داده‌ام و آموزش حقوق مهاجرت را در منطقة خلیج سان‌فرانسیسکو و در سراسر ایالات متحده برگزار کرده‌ام.

به عنوان یک وکیل، من از سوی همکاران و مشتریان به عنوان یک مدافع حقوقی پرشور شناخت گسترده‌ای دریافت کرده‌ام. من در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ به عنوان «ستاره در حال ظهور» شمال کالیفرنیا توسط مجلۀ Super Lawyers معرفی شدم و در سال ۲۰۲۱ در فهرست Super Lawyers شمال کالیفرنیا قرار گرفتم. در سال ۲۰۱۹، من به دلیل فداکاری و تعهد به کار حقوقی مربوط به مهاجرت در جامعه، به تالار مشاهیر زنان شهرستان آلامیدا راه یافتم. علاوه بر انگلیسی، من به زبان‌های پشتو و دری نیز مسلط هستم.

صوفیا مشاهد بُنیان‌گُذار آزادی و توسعه‌دهندۀ سیستم تکنالوژی آن است. او دارای مدرک در زمینۀ روابط بین‌المللی و برنامه‌نویسی است و به پنج زبان: انگلیسی، دری، پشتو، عربی و روسی مسلط است.

تحقیقات او بر ژئوپلیتیک خاورمیانه و شمال آفریقا با استفاده از روش‌های تحلیل داده برای درک تحولات سیاسی و فرهنگی در منطقه متمرکز است.

عمر عزیزی یک پناهندۀ سابق است که فارغ‌التحصیل دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و همکار جک کنت کوک شده است. او در حال حاضر استراتژی مشارکت برای جهانی‌سازی را در نتفلیکس رهبری می‌کند.

او بنیان‌گذار مشترک اپلیکیشن SAFAR برای پناهندگان است و یکی از رهبران فکری در زمینۀ توسعۀ بین‌المللی و توسعۀ سازمانی محسوب می‌شود. او تجربۀ آکادمیک و عملی را برای توسعه راه‌حل‌های نوآورانه برای چالش‌های جهانی ترکیب می‌کند.